κάνε κλίκ στη φωτο για μεγέθυνση
Η ανασφάλεια
Όταν τις πρώτες μέρες Οκτωβρίου του 1912, η Βουλή των Ελλήνων αποφάσισε ομόφωνα να πολεμήσει με τα άλλα βαλκανικά κράτη κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για την απελευθέρωση των ευρωπαϊκών της εδαφών, δεν μπορούμε να πούμε πως υπήρχε ενθουσιασμός από την ελληνική κοινωνία.
Η ανασφάλεια
του
ελληνικού λαού
Όταν τις πρώτες μέρες Οκτωβρίου του 1912, η Βουλή των Ελλήνων αποφάσισε ομόφωνα να πολεμήσει με τα άλλα βαλκανικά κράτη κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για την απελευθέρωση των ευρωπαϊκών της εδαφών, δεν μπορούμε να πούμε πως υπήρχε ενθουσιασμός από την ελληνική κοινωνία.
Από την ήττα του 1897, είχαν παρέλθει μόνο 15 χρόνια. Η ηττοπάθεια και τα αισθήματα αδυναμίας, που κυριαρχούσαν στον ελληνικό λαό, ήταν ισχυρά.
Η απόφαση για πόλεμο ισοδυναμούσε με απόφαση ύπαρξης για το μικρό ελλαδικό κράτος. Η Σερβία και η Βουλγαρία, εν αγνοία της Ελλάδας, είχαν ήδη συμφωνήσει για τον πόλεμο κατά των Οθωμανών.
Η ταυτόχρονη όμως κήρυξη πολέμου των βαλκανικών κρατών κατά του οθωμανικού ζυγού έδινε ισχυρή δυναμική σε όλα τα κράτη.
Σχετική είναι η δήλωση του πρωθυπουργού Βενιζέλου στη Βουλή για την ταυτόσημη διακοίνωση των συμμάχων βαλκανικών κρατών: ‘ο αγών έσται υπέρ των όλων’.
Ο ελληνικός λαός διακατέχονταν από έκδηλη ανασφάλεια για το αποτέλεσμα του αγώνα αλλά δεν έκρυβε και την αποφασιστικότητά του. Αυτό τουλάχιστον εκλαμβάνεται από τις καθημερινές εφημερίδες της εποχής. Τα δημοσιεύματα του Οκτωβρίου του 1912 ήταν εκδηλωτικά των αισθημάτων αυτών. Με το γεγονός της επιστράτευσης δεν ζητούν, αν υπάρξει νικηφόρος έκβαση των πολεμικών επιχειρήσεων “απλής βελτίωσης της τύχης των αλυτρώτων αδελφών δια διοικητικών μεταρρυθμίσεων, αίτινες, δι’ όσων και αν φρουρουθώσιν εγγυήσεων, η τουρκική κακοπιστία δύναται μίαν ημέραν να καταστήση αμφιβόλους.»
Διοικητικές μεταρρυθμίσεις για τους υπόδουλους Έλληνες της βόρειας Ελλάδας που είχαν γίνει στο παρελθόν είχαν καταστρατηγηθεί από τους Τούρκους.
Γι’ αυτό αν η Ελλάδα έβγαινε νικητής από τον πόλεμο όφειλε: «να αξιώση την ριζικήν αυτών απαλλαγήν από του τουρκικού ζυγού, όστις υπό οίαν δήποτε και αν παρίσταται μορφήν, δεν δύναται ν’αποβάλη ούτε τον δεσποτικόν χαρακτήρα του, ούτε τας τυρρρανικάς έξεις του.»
Η απόφαση για πόλεμο ισοδυναμούσε με απόφαση ύπαρξης για το μικρό ελλαδικό κράτος. Η Σερβία και η Βουλγαρία, εν αγνοία της Ελλάδας, είχαν ήδη συμφωνήσει για τον πόλεμο κατά των Οθωμανών.
Η ταυτόχρονη όμως κήρυξη πολέμου των βαλκανικών κρατών κατά του οθωμανικού ζυγού έδινε ισχυρή δυναμική σε όλα τα κράτη.
Σχετική είναι η δήλωση του πρωθυπουργού Βενιζέλου στη Βουλή για την ταυτόσημη διακοίνωση των συμμάχων βαλκανικών κρατών: ‘ο αγών έσται υπέρ των όλων’.
Ο ελληνικός λαός διακατέχονταν από έκδηλη ανασφάλεια για το αποτέλεσμα του αγώνα αλλά δεν έκρυβε και την αποφασιστικότητά του. Αυτό τουλάχιστον εκλαμβάνεται από τις καθημερινές εφημερίδες της εποχής. Τα δημοσιεύματα του Οκτωβρίου του 1912 ήταν εκδηλωτικά των αισθημάτων αυτών. Με το γεγονός της επιστράτευσης δεν ζητούν, αν υπάρξει νικηφόρος έκβαση των πολεμικών επιχειρήσεων “απλής βελτίωσης της τύχης των αλυτρώτων αδελφών δια διοικητικών μεταρρυθμίσεων, αίτινες, δι’ όσων και αν φρουρουθώσιν εγγυήσεων, η τουρκική κακοπιστία δύναται μίαν ημέραν να καταστήση αμφιβόλους.»
Διοικητικές μεταρρυθμίσεις για τους υπόδουλους Έλληνες της βόρειας Ελλάδας που είχαν γίνει στο παρελθόν είχαν καταστρατηγηθεί από τους Τούρκους.
Γι’ αυτό αν η Ελλάδα έβγαινε νικητής από τον πόλεμο όφειλε: «να αξιώση την ριζικήν αυτών απαλλαγήν από του τουρκικού ζυγού, όστις υπό οίαν δήποτε και αν παρίσταται μορφήν, δεν δύναται ν’αποβάλη ούτε τον δεσποτικόν χαρακτήρα του, ούτε τας τυρρρανικάς έξεις του.»
δες όλο το κείμενο στη φωτο
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου